zanikanie

Czuję jak zanikam.
Znikam.
Roztapiam się
Rozpływam.

Jakby rozchodziły mnie wszystkie przychodzące do mnie stopy.
Jakby wypatrzyły mnie wszystkie niechętne spojrzenia.
Jakby rozgadały mnie plotkujące o mnie usta.

Staje się oczekiwaniami.
Niespełnionymi.
Marzeniami.
Niespełnionymi.
Problemami.
Niechcianymi.

Chciałbym żebym mnie obrysował.
Palcem.
Po krawędzi.
Ust. Lini włosów. Pępka.
Po krawędzi.
Źrenic. Duszy.


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Upadek.

Beznadziejnie jest być przeziębioną. Beznadziejnie. Zawsze. Ale na początku roku szczególnie ciężko. Szczególnie jak się ma silnego crusha (zauroczenie?! chujowe słowo) na faceta, na którego crusha nie powinno się mieć. Ale hej! To zawsze działa w ten sposób, więc bez spiny. Trochę jednak spina jest, a ja nie mam jak tego rozbiegać bo jestem przeziębiona na całego. A gdzieś tam w sobie mam na tyle rozsądku (he he) żeby nie chcieć zapalenia płuc. To nie jest miłość. To jest trawnik u sąsiada - bardziej zielony i soczysty. To jest niespełniona fantazja, która chodzi za mną od liceum To ta beztroska spotkań związana z brakiem trudnych spraw między nami. To lęk przed pierwszym dotykiem. To pragnienie pierwszego pocałunku. To marzenie, żeby przekroczyć granicę. To złamane serce, które mam ambicje poskładać do kupy. Otworzę "Przytułek dla wszystkich przeoranych przez życie im. świętej Matki Beatki" i będę się tam emocjonalnie rozwalać na kawałki dla wszystkich, którzy ci...
Czytaj więcej

Pomieszanie z poplątaniem

Byłam u ginekologa. Wreszcie. Bo już byłam 100% pewna, że mam raka. Wiadomka... I nawet mój ginekolog potwierdza, że mam jakąś biologicznie zaprogramowaną skłonność do sprawiania sobie więcej bólu niż jest to koniecznie potrzebne. Lekarz miał na myśli, że podczas okresu mój (jakże genialny) organizm wysyła do układu nerwowego bodźce o dużo silniejszym bólu, nie jest on faktycznie. "Taka moja uroda". Mam poczucie, że ta nadinterpretacja bólu nie ogranicza się tylko do menstruacji. Te słowa otworzyły we mnie pewne klapki, które wydawały się zamknięte. I tak oto karuzela śmiechu zaczyna się od nowa... Znowu jestem brzydka, głupia i nie warta uwagi. Znowu grunt ucieka mi spod nóg. Znów jest za mało tlenu w powietrzu. Pamiętam jak mając 16 lat usłyszałam od koleżanki, która mi mega imponowała- "słuchaj, świat nie kręci się w okół Ciebie. Ludzie nie żyją po to, aby każdy gest kierować przeciwko Tobie". Przyznam, że to było dla mnie przełomowe odkrycie. Naprawdę, c...
Czytaj więcej